
Ada Lovelace – kobieta, która zobaczyła przyszłość
W obecnym świecie, w którym komputery są nieodłączną częścią życia, trudno uwierzyć, że ich idea narodziła się na długo przed wynalezieniem elektryczności. Jeszcze trudniej uwierzyć, że jednym z pierwszych programistów była kobieta żyjąca w epoce, gdy kobietom rzadko pozwalano mówić własnym głosem.
Ada Lovelace – córka poety lorda Byrona oraz arystokratki i matematyczki Anny Isabelli Milbanke – już w XIX wieku dostrzegła w maszynach coś więcej niż tylko narzędzia do obliczeń. Zobaczyła w nich potencjał do tworzenia – muzyki, sztuki, idei.
Niełatwy start
Ada urodziła się w Londynie w 1815 roku. Nie miała łatwego startu, gdyż tuż po narodzinach, jej rodzice rozeszli się z powodu skandalicznych wybryków ojca. Jej matka, pragnąc uchronić ją przed „poetyckimi szaleństwami” lorda Byrona, kierowała edukację córki w stronę nauk ścisłych. Ada, w trybie edukacji domowej, uczyła się matematyki, logiki i nauk przyrodniczych – dziedzin, które w tamtym czasie rzadko były dostępne dla kobiet.
Choć dzieciństwo Ady było nacechowane skomplikowaną historią rodzinną, to właśnie połączenie romantycznego ducha ojca-poety i analitycznego umysłu matki stworzyło wyjątkową podstawę dla jej przyszłych zainteresowań. Dziewczynka, dorastając na wsi w odosobnieniu, cały swój czas poświęcała nauce, a przede wszystkim matematycznym i logicznym zagadnieniom. Już w młodym wieku prześcigała nauczycieli bystrością swojego umysłu i zaczęła kształcić się sama, korzystając z książek oraz korespondując z wieloma wybitnymi postaciami naukowymi z XIX-wiecznej Anglii.
Przełom w jej życiu nastąpił, gdy wieku 17 lat poznała Charlesa Babbage’a – wynalazcę „Maszyny Analitycznej”, mechanicznego urządzenia, które miało dokonywać obliczeń na podstawie wprowadzonych danych. Ada była zafascynowana jego pomysłem i zaczęła z nim współpracować.
W oczekiwaniu na sławę
W 1840 roku Babbage, chcąc wzbudzić zainteresowanie szerszej publiczności innowacyjną maszyną, by zdobyć dofinansowanie, przedstawił swój pomysł włoskim naukowcom i filozofom na wykładzie w Turynie. Niedługo po tym w szwajcarskim dzienniku ukazał się artykuł Luigiego Menabrei na temat ówczesnego wynalazku pod tytułem Notions sur la machine analytique. Ada, w porozumieniu z Charlesem, postanowiła przetłumaczyć ów artykuł z języka francuskiego na angielski, przy okazji poprawiając błędy i uzupełniając informacje. Dodała do niego własne obszerne notatki, co sprawiło, że jej wersja stała się trzy razy dłuższa od pierwotnego tekstu. To one stały się dziełem, które przyniosło jej sławę, lecz dopiero w następnym stuleciu.
W swoich komentarzach opisała nie tylko sposób działania maszyny, ale również wizję jej zastosowań. Zasugerowała, że może ona przetwarzać nie tylko liczby, ale także symbole, dźwięki i słowa – że może komponować muzykę, tworzyć obrazy, rozwiązywać problemy. Co więcej, opracowała szczegółowy algorytm, który pozwalał maszynie obliczyć liczby Bernoulliego. To właśnie ten algorytm uznawany jest dziś za pierwszy w historii program komputerowy. Pomimo, że maszyna Charlesa Babbage’a nie została przez niego w pełni zbudowana (udało się to dopiero w latach 1989-1991 dzięki Muzeum Nauki w Londynie), jej koncepcja oraz składniki stały się podstawą funkcjonowania współczesnych komputerów. Natomiast perspektywa Ady i jej spostrzeżenia odnośnie maszyny, zawarte w cennych zapiskach, wyprzedziły epokę o całe stulecie i stały się inspiracją dla przyszłej myśli technologicznej.
Nieśmiertelne dziedzictwo
Jej życie było krótkie – zmarła w wieku zaledwie 36 lat – lecz dziedzictwo, które pozostawiła, jest nieśmiertelne. Dziś, gdy piszemy kod, tworzymy sztuczną inteligencję i eksplorujemy cyfrowy świat, w każdym z tych działań pobrzmiewa echo jej wizji. Ada Lovelace przypomina nam, że prawdziwa innowacja rodzi się tam, gdzie nauka spotyka się z wyobraźnią, a odwaga z marzeniem.
Postać Ady Lovelace oraz jej dokonania od lat są doceniane i upamiętniane na różne sposoby. Jednym z przykładów uczczenia jej pamięci jest stworzenie w latach 70. XX wieku języka programowania o nazwie „Ada”. Do dziś język ten znajduje zastosowanie w systemach wojskowych oraz w zaawansowanych projektach komercyjnych, takich jak satelity, systemy bankowe czy kontrola ruchu lotniczego. Współczesnym przykładem jest uhonorowanie w 2012 roku Ady Lovelace przez Google, poprzez umieszczenie grafiki symbolizującej jej dokonania na głównej stronie wyszukiwarki. Z kolei Microsoft wykorzystał jej wizerunek na hologramach certyfikatów autentyczności swoich produktów. Od 2009 roku obchodzony jest także Światowy Dzień Ady Lovelace, który każdego roku przypada w drugi wtorek października.
Źródła:
Evans, C.L. (2020) Pionierki Internetu (tłum. M. Rabsztyn-Anioł). Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Pierwsza programistka w historii – kim była Ada Lovelace? Giganci Programowania. Online: https://www.giganciprogramowania.edu.pl/blog/pierwsza-programistka-w-historii-kim-byla-ada-lovelace.
Ada Lovelace Day – 14 October 2025, findingada.com. Online: https://findingada.com/#:~:text=Ada%20Lovelace%20Day%20(ALD)%20is,women%20already%20working%20in%20STEM.
Zobacz więcej

#JestemWzorem – rozmowa z Faustyną Smarzewską, stypendystką projektu Klub Cyfrowych Możliwości
– Błędy są naturalne. O sukcesie nie świadczy to, ile ich było po drodze, tylko to, czy się nie poddaliśmy – mówi Faustyna Smarzewska, studentka Inżynierii i analizy danych na Politechnice Lubelskiej, stypendystka projektu Klub Cyfrowych Możliwości.

Susan Kare – kobieta, która nadała komputerom uśmiech
Czy wyobrażacie sobie komputer bez ikon? Bez kosza, folderów, czy małych symboli, które podpowiadają, co zrobić dalej? Dziś to coś tak oczywistego, że niemal niewidzialnego. A jednak ktoś to musiał wymyślić.
Tą osobą była Susan Kare. Jej historia to jeden z najbardziej inspirujących przykładów tego, że do świata technologii można wejść zupełnie nieoczywistą drogą – i realnie go zmienić.
Susan to kolejna bohaterka naszej serii #KobietywICT. Poznajcie jej historię!

#JestemWzorem – rozmowa z Izabelą Markiewicz, stypendystką projektu Klub Cyfrowych Możliwości
– Chciałam złamać stereotypy, a nie ma na to lepszego sposobu niż działanie. Można być kobietą, mówić o bezpieczeństwie i być traktowaną poważnie – mówi Iza Markiewicz, bohaterka naszej pierwszej rozmowy z serii, w której oddajemy głos studentkom prowadzącym warsztaty w ramach projektu Klub Cyfrowych Możliwości. Koniecznie przeczytajcie, warto!